Tel. sat. iridium na pokładzie Selmy: 881621440894.

Bramka do wysyłania bezpłatnych SMS-ów: http://messaging.iridium.com.

Sms-y wysyłane z komórek NIE DOCHODZĄ na Selmę.


ZAŁOGA PROSI O NIEUŻYWANIE W SMS-ACH POLSKICH LITER I PODPISYWANIE KTO JEST NADAWCĄ WIADOMOŚCI.

Na poczatku wiadomości prosimy wpisywać adresata - unikniemy konieczności czytania całej i odczyta ją sam zainteresowany.

Wiadomości od: do:

data jacht, pozycja wiadomość
2019-05-13
1700
AtlantykA więc, w wielkim skrócie:
Wypłynęliśmy rankiem 13-go maja z Porto Argentino na Malvinach po blisko 4 dobach pracowitego postoju. Pogoda (poza piątkiem) była taka sobie (jak to na Falklandach), pingwiny w większości jedne odpłynęły a inne jeszcze nie dopłynęły :( , na atrakcje nie mieliśmy za bardzo czasu :( , dostęp do internetu prawie żaden :( , trzeba było wyrzucić piękny, acz zepsuty kawał wołowiny argentyńskiej :( , a do tego wszystkiego jednej nocy portowy kot zrobił nam kupkę koło kolumny sterowej, a kolejnej siusiu w sterówce :DDD
Jasnym promykiem w naszej malvińskiej przygodzie była Monika, która przyniosła nam ciasto na spotkanie, a chleb na pożegnanie. Opowiedziała nam ze swadą i humorem (jak to opowiadaczka bajek) wiele o codzienności i niecodzienności życia na tych wyspach, pokazała swoje fajne akwarele, domek z widokiem na zatokę i konie oraz ugościła jak się patrzy :) Wspólnie spędziliśmy na Selmie miły wieczór przy tacosach z guacamole :)
Dziękujemy Monice za spotkanie i żałujemy, że nie zastaliśmy Tomka (był na morzu, ale go pozdrawiamy).
A teraz czeka nas jakieś 1500Mm do Itajai w Brazylii.

To pisałem ja, AP, skipper 3 klasy.
2019-05-13
1600
Atlantic13-05-2019 salimos hace 1 hora de Malvinas

Que pensas sobre navegar por primera vez??

Antes de contar acerca de mi experiencia, esta bueno contar que llevaba 4 meses viajando de mochilero por la patagonia y 3 semanas preguntando barco por barco buscando navegar, hasta que el universo me embarco definitivamente en el indicado.
Conoci el Selma exactamente despues de tener la desepcion de haber perdido 2 posibilidades de navegar, Margarita me dijo que volviera en 30 minutos, espere y cuando volvi, golpie el barco pero nadie escuchaba porque se estaban riendo todos dentro.
Luego salio Peter y me dijo en espanol que fuera al dia siguiente a las 10am. Conoci a todos porque desayunamos juntos, 8 polacos hablando, riendose y yo con una sensacion muy extrana pero MUY divertida. Cuando me confirmaron que navegariamos el dia de mi cumple (5 de mayo), senti una euforia indescriptible, solo se explica viviendola. Llegado el 4 de mayo me dijeron que saldriamos el 6 de mayo. Asi que festejamos mi cumple el 4 a la noche haciendo una comida, otra vez senti esa euforia cuando me cantaron el cumple en polaco e improvisaron una torta con un budin, algo de chocolate y una vela.
En fin, al dia siguiente prepare mi risoto por la noche, dormi en el barco y por la manana zarpamos viendo el amanecer de Ushuaia, muy emocionante y piola. Nos esperaba una manana-tarde sin viento, asi que con el motor encendido conocimos lobos marinos, ballenas, pinguinos en la pinguinera y navegamos junto a las gaviotas y albatros, un ESPECTACULO. Por la noche, mi turno empezaba a las 4am, pero de la ansiedad, desperte una hora antes un poco mareado por el moviento del barco y subi para ofrecer te y cafe, estaba Yatza en el timon habian muchas olas asi que movia el timon para todos lados. Me pegue flor de cagazo al pensar que en una hora me tocaba maneobrar a mi, tanto que al bajar me enferme y estuve vomitando hasta que recupere el control y pude subir a tomar el timon. Dormi en la cubierta hasta las 6am que fue cuando tome el timon, la noche estaba nublada pero estaba hermosa. Por ultimo, vi a lo lejos el faro del fin del mundo en la isla de los estados junto al amanecer al finalizar mi turno y fui a dormir.
Por la tarde las olas flameaban y el sol mostraba el cielo despejado, en el timon comence a entender que estaba navegando, mmierda, que loco, de repente ivan grita, TONINAS!, y un cardumen de toninas nos acompanaba saltando sobre el agua de 3 de un lado, 5 del otro, por todos lados, estando solo en cubierta porque todos comian fue la primera vez que me senti libre al timon, libre E.
Por la noche me fui a dormir luego de ver a la luna en 1/4 creciente de un color amarillo oscuro, cayendo en el horizonte junto a las estrellas destacandose plenamente el camino del firmamento. Por la madrugada me sentia perfecto y a tomar el timon el barco iba derecho y muy rapido tanto que sentia ir a 15 nudos. Sentado me sentia manejando un camion, con un gran volante, las luces, subiendo y bajando por el movimiento de la proa, se sentia muy bien. Pero al pararme, GUAU!, me sentia como galopando un caballo sobre la cubierta con el viento, el cielo deslumbrando las estrellas que no vi en ningun otro lado de mi viaje, rodeado de ese mar que salpicaba cada tanto para recordarme que estaba navegando.
Al dia siguiente atracamos en las Malvinas, que buena onda, pasamos momentos espectaculares, de nervios, tristes y alegres, como un gran equipo. Nos deleitamos con altas comidas, tomamos cuando estabamos fuera de navegacion y nos la pasamos genial aprendiendo pola-cast-english. Ahora nos espera Brasil....

A pedido del barco y haciendo un parentesis tendre que describir mi experiencia la primer noche con expresiones y todo.

Como dije en mi experiencia el barco se movia mucho, me sentia mareado por el movimiento del barco pero bien. Ansioso desperte antes de mi turno y subi para ofrecer te y cafe. Yatza estaba MUY concentrado en el timon, con cara de pocker, moviendolo para todos lados asi que ni me miro cuando pregunte. Ya me senti un poco con miedo, para rematar Ivan desde mi derecha dice, "Esta dificil maneobrar ee". Puta, baje medio palido pensando en 1h me toca hacer eso y no tengo idea como, me sente y pense, voy al bano, tambaleandome para todos lados dije NO VOY A VOMITAR, llegue al bano y efectivamente a mi cuerpo le chupo un huevo lo que pensara, me arrodille y lance nomas, mi ex jefe me habia consejado hacerlo porque seria una vez, a lo sumo dos y luego me sentiria joya.
Ok, luego de vomitar dije... Listo!, vamos a cambearnos para subir, me levanto y me vuelvo a arrodillar... OKEY, dos veces y listo. Voy a la sala me pongo una bota y recuerdo a Marta diciendo... "Las bolsas por vomitar viven aqui", llegue a tomarlas, y al volverme a sentar PAAA, otra vez, ya no mas!, me pongo una bota y ya no tenia que mas vomitar, asi que pense... Agua!, recuerdo a Marta decirme "El agua vive aca abajo", Pero no me mostro que parte del piso, con mis pocas fuerzas me levante, fui hacia donde me dijo Marta y note que Jere estaba despierto, tome aire para no vomitar y dije en forma MUY seria "Jeremias. Donde esta el agua?", a lo que responde "Abajo boludo". Ya pensando en polaco dije CURRVA eso ya lo se!. BUE, ahi fui, Abro el piso equivocado ; cierro ; abro el otro ; agarro el agua ; voy hacia el asiento y me siento... Puta, por favor que sea sin gas!, miro la botella y por suerte, era sin gas.
Tomo agua ; vomito ; me entre-duermo apoyado en la mesa ; vomito ; me pongo la otra bota ; vomito ; me entre-duermo de nuevo en la mesa y en ese mismo momento habiendo pasado 30min de mi turno baja Ivan que me pregunta... "Ale estas bien?" Yo levanto la mano y le digo "dame un minuto". Subio, vomite, me apoye en la mesa, dije tengo que poder, me puse cualquier chaqueta, me colgue el arnes como pude, vomite y subi. Le dije a Yatza "ayudame con el arnes", lo intenta y me dice "lo siento pero tendras que bajar para ver como ponertelo", no tarde ni medio segundo en pensar, NI EN PEDO!, si bajo no vuelvo, me lo logre poner a oscuras; me sente afuera y Yatza cambio con Ivan, y le dijo - "IVAN, GO TO SLEEP" - "surre?" - "YEA!". Ivan fue a dormir a su cuarto y yo dormi en la banera de la cubierta hasta las 6am, luego Yatza me pregunto si estaba bien para cambiar, cambiamos y navegue super tranquilo como si nada hubiese pasado, al finalizar mi turno me fui a dormir.
Por la manana desperte a las 10am y subi para charlar con Ivan, me pregunto como estaba y dije "DE 10!!", habremos hablado 5 minutos y mi cara se fue tornando palida, cuando lo noto, se dio vuelta, se alejo y volvi a vomitar!, fui a la cubierta a sentarme con mi mejor cara de pocker para que no se den cuenta, peeeero.... Yatza advirtio mi cara palida y dijo.. "You don't are all right" a lo que conteste un "noooo" doloroso y aprovechando el envion del "no" saque la bolsa y volvi a vomitar. Senalando mi cabeza dijo - "PUT THE HAT!" - "No please" - "PUT IT" - "OKEY!!", me puse la gorra hasta donde podia de tal manera que tape mis ojos, me cruce al asiento de enfrente donde no daba el viento y dormi. Al despertarme me dieron pastillas, y me obligaron a comer. Al momento no entendi, pero luego entendi que el gorro era importante para no vomitar por el frio, y comer era todavia mas importante porque quizas estando mal tendriamos que seguir hacia Brasil sin parar en Malvinas.
La verdad que en el momento no estuvo muy bueno ahora es una anecdota chistosa, pero gracias a que me paso esto aprendi que sentirse enfermo en navegacion es provocado en su mayor parte por una excusa del cerebro para no manobrear el barco por miedo. Por eso es importante mantenerse con un pensamiento fuerte y capaz antes de subir a navegar.

Alejandro
2019-05-09
Port StanleyKobieta na krańcu świata czyli emerytka na pokładzie


Ushuaia

Dotarłam do Ushuaia 4go maja po 27 godzinach podróży jako ostatni załogant Selmy. Załoga polsko-argentyńska: Andrzej - skipper, Marta, Jacek (Yatza), ja, Alejandro (Ale, jego dziadkowie pochodzili z Polski), Yvan (na część słynnego tenisisty Yvana Lendla, zwany Momo) i Jeremias (Here). Planowane na 5go maja wypłynięcie na Falklandy (przez solidarność z naszymi argentyńskimi kolegami będziemy je nazywać Malvinami) zostało przesunięte na popołudnie z powodu opóźnienia w odprawach.
Ushuaia, argentyńskie miasto na krańcach świata. Woda kanału Beagle'a i ośnieżone szczyty! Obowiązkowa fotka przy napisie "USHUAIA", drobne zakupy na "Krupówkach" i degustacja lokalnego piwa, w miejscowej, urokliwej kafejce. A wieczorem urodziny Ale - kończył 23 lata. Znalazł się i prowizoryczny tort, świeczka, "Sto lat" po polsku i hiszpańsku, gitara i wspólne próby śpiewu hiszpańsko/argentyńskich piosenek. Trzeba spojrzeć prawdzie w oczy - średnio udane.


Knajpka

Wypływamy 6 maja rano. Ushuaia żegna nas pięknym wschodem słońca i niezbyt zimnym wiatrem. Płyniemy kanałem Beagle'a... słońce, żadnej chmury i wszystkie atrakcje, które powinniśmy zobaczyć: wygrzewające się w słońcu uchatki, przepływające wieloryby prychające wodą i widowiskowo zanurzające się w wodzie z charakterystyczną płetwą ogonową, pingwiny i kormorany na wyspie Martillo. No i obowiązkowo zachód słońca. Ogromna, pomarańczowa kula, zanurzająca się w wodzie. No, kicz nad kicze! Ale jaki piękny. A niebo w nocy? Milion gwiazd. I te spadające, dla których trzeba mieć worek marzeń.


Zachód

Poszukiwanie krzyża południa, bo na tej półkuli można go zobaczyć na niebie.
No i wypłynęliśmy na przestwór oceanu: piękne słońce, bezchmurne niebo, lekki wiatr... i płynące z nami delfiny! :) Stopniowo wiatr silniejszy, słońca mniej... ale gwiazdy w nocy...! Nocna wachta - wieczny dylemat kobiet przed otwartą szafą "co ja mam na siebie włożyć" nabiera innego znaczenia. Co ja mam włożyć, aby nie zmarznąć. Nie mam doświadczeń w rejsach na tak zimnych wodach. Eksperymentuję więc: bielizna termo, spodnie i bluza z cienkiego polaru, jeszcze jeden polar, kamizelka chroniąca przed wiatrem, kurtka izolująca, 2 pary skarpet, cały sztormiak, czapka, 2 pary rękawic, kamizelka bezpieczeństwa, od której może zależeć moje życie. Jak Yogi Babu przeciskam się przy ścianie kambuza, żeby wyjść na pokład. Tam już nie jest ważny wiatr i wilgoć, bo te spadające gwiazdy pozwalają mieć marzenia...
3 dnia żeglugi, przy chwilach słabszego wiatru, z kambuza unosiły się zapachy na całą łódkę. Andrzej przygotowywał pieczeń na obiad. Oj, palce można było lizać! Trzeba przyznać, że panowie wykazują wielkie talenty kulinarne.


Na wachcie z Ale

9 maja, po niecałych 80 godzinach i blisko 500 milach żeglugi, dotarliśmy do Porto Argentino (Port Stanley) na Malwinach (Falklandach). Wokół mgła, mgła, mgła i silny wiatr. Cumowanie przy silnym bocznym wietrze dało nam trochę w kość. Malwiny nie są dla nas życzliwe. Ale na pocieszenie mamy pyszny obiad przygotowany przez Yatzę.

pisała i fotografowała Ela
2019-04-25
Caleta JuliaPo Świętach, 23 kwietnia, kolejny raz odprawiliśmy się w Puerto Williams i popłynęliśmy na zachód kanałem Beagle'a, przy lekkim wietrze, zupełnie płaskiej wodzie, podziwiając jesienne widoki. Zatrzymaliśmy się na chwilę tuż przed Ushuaia, żeby zobaczyć kolonię lwów morskich odpoczywających na skałach w kanale.


O świcie oglądaliśmy uchatki fot.Kajka

Po 14 godzinach dotarliśmy do miejsca noclegu - malowniczej Caleta Olla, wykorzystując kotwicę i cumy przywiązane do okolicznych drzew i głazów. Pogoda barowa, więc wieczór spędziliśmy na jachcie.

Rano, 24 kwietnia wypłynęliśmy w kierunku Caleta Voiler. Po drodze spotkaliśmy wieloryby. Po kilku godzinach zatrzymaliśmy się w zatoce i wybraliśmy na krótką wyprawę na ląd - już po kilkunastu metrach, weszliśmy w gęsty, wilgotny las, nigdy nie eksplorowany przez ludzi. Nagle znaleźliśmy się wśród mchów, drzew porośniętych roślinnością, zbutwiałych od wilgoci konarów, które miejscami zamieniały się w ściany zieleni. Po krótkim spacerze, w czasie którego zrobiliśmy kilkaset zdjęć, wróciliśmy na jacht.


Paweł i Marek walczą z lodem, fot. Kajka


Uradowany Damian w Seno Pia, fot. Kajka

Kolejnego dnia, gdy tylko zrobiło się jasno, ruszyliśmy do lodowca Seno Pia. Już dwie godziny po wejściu do fiordu pojawiły się pierwsze bryły lodu w wodzie, a z minuty na minutę było ich coraz więcej. Wreszcie, tuż przed czołem lodowca pokrywały całą wodę, a drogę przed dziobem Selmy musieliśmy torować odpychając większe bryły na boki. Zatrzymaliśmy się kilkadziesiąt metrów przed lodowcem - akurat pogoda zmieniła się i wyszło piękne słońca, a lodowiec w promieniach mienił się odcieniami błękitu. Po któtkim odpoczynku i sesji zdjęciowej popłynęliśmy w kierunku Caleta Julia, gdzie zostaliśmy na noc.


Stoimy w Caleta Julia fot.Kaja

Pisała Kasia
2019-04-21
Puerto Williams
Pisanki fot.Kaja

Święta spędzamy w Puerto Williams, bo miło postać na bojce w deszczu, a i wiatry niesprzyjające. Od rana cała załoga zaangażowała się w przygotowanie świątecznego śniadania i pisanek. Była sałatka warzywna, kiełbaski krajowe, ćwikła z chrzanem, sernik, pascha, jajka z majonezem. Widać było wyraźny postęp w stosunku do śniadania sprzed dwóch dni czyli podejścia do Hornu ;)
Teraz udajemy się na zasłużony spacer spaić kilka kalorii.

Rodzinom, znajomym, przeszłym i przyszłym żeglarzom Selmy oraz jej sympatykom życzymy wesołych świąt i mokrego dyngusa (nam pogoda i tak go zapewni).


Śniadanie przed Hornem fot.Kaja


Śniadanie świąteczne fot.Kaja

To pisałem ja, AP, skipper 3 klasy.
2019-04-20
Puerto Williams
Horn fot.Kaja

19.04 o godz. 1507 strawersowano Cabo de Hornos

Zgodnie z planem Andrzeja i prognozami, mieliśmy wykorzystać okienko pogodowe i popłynąć w stronę Hornu, a później, przeciwnie do ruchu wskazówek zegara, z wiatrem, gdy już okienko się zamknie i się rozwieje, wrócić w stronę kanału Beagle'a.
Pierwsze kilkanaście godzin przebiegło zgodnie z planem. Później, jak to w okolicach Hornu bywa, wiatr okazał się silniejszy niż było to zapowiadane w prognozach. Widoczność niewielka, lekki deszcz. Na mapie widzieliśmy legendarny Horn, na zewnątrz - niestety nie. Andrzej skierował nas prosto na Cabo de Hornos. Trzy mile - nic, dwie mile - dalej nie widać. Tylko mgła. Wreszcie wyłonił się zza gęstej mgły - majestatyczny, nieco groźny, zupełnie jak ze słyszanych opowieści.
Horn mijaliśmy z wiatrem 20-30w i całkiem zacną falą. Trochę zdjęć na trawersie (19.04.2019 o godz. 15.07), radość z osiągniętego celu, jednak szampana postanowiliśmy otworzyć dopiero w porcie - rozwiewało się i musieliśmy realizować założony plan i trasę. Po zwrocie i obraniu kierunku na kanał Beagle'a, rozwiało się mocniej. Selma osiągała prędkość 12 w przy podmuchach wiatru dochodzących do 50w. Horn pokazał nam się w pełnej krasie, a ryczące 40 i wyjące 50 mogliśmy odczuć na własnej skórze. Po kilku godzinach nocnej żeglugi nad ranem schowaliśmy się w kanale. Wiało dalej, zacinał deszcz, jednak nie było już uciążliwej fali. Po kolejnych kilku godzianach dotarliśmy do Portu Williams i na wraku Micalvi znaleźliśmy prysznice z ciepłą wodą. Wieczorem uczciliśmy zdobycie Hornu szampanem z truskawkami. Dzielna Selma zaliczyła kolejny raz legendarny Horn, tym razem w jesiennej aurze.
Cap Hornowy szampan z truskawakmi fot.Kaja

Relacjonowała Kasia
2019-04-19
w drodze na Horn
Żegnamy Puerto Williams (od lewej, od dołu): Damian, Kaja, Andrzej, Paweł, Wit, Kasia, Marta, Marek. fot.Kaja

Na Selmę dotarliśmy wszyscy mniej więcej w tym samym czasie, poza Pawłem, który nie zmieścił się do samolotu i musiał czekać na następny lot i bagażem Wita, który zawieruszył się we Frankfurcie i miał dojechać dopiero następnego dnia.
Na jachcie spotkaliśmy Piotra, Gosię i Damiana i wspólnie wybraliśmy się na kolację, żeby spróbować argentyńskich steków.
Następnego dnia wybraliśmy się na krótki trekking do jednego z najbardziej malowniczych i urokliwych miejsc w okolicy Ushuaia - Laguna Esmeralda - szmaragdowego jeziora położonego pośród gór.
Z centrum Ushuaia zabrał nas bus i po 20 minutach mogliśmy rozpocząć wędrówkę. Pierwsze metry nieco nas zdziwiły - było bardzo błotniście, jednak ruszyliśmy licząc, ze za kilkaset metrów błoto zniknie. Nie znikło. Wręcz przeciwnie, z każdym metrem go przybywało Nie poddaliśmy się jednak i konsekwentnie krok za krokiem dosłownie brnęliśmy w kierunku jeziorka. Kilkaset metrów przed celem poczuliśmy zmienność pogody Ushuaia, zaczął padać gęsty śnieg, więc Esmeraldę oglądaliśmy zasypaną śniegiem z widocznością ograniczona do kilkudziesięciu metrów. Pozostaje wierzyć, że nazwa szmaragdowe jezioro pochodzi od koloru wody.


Niezapomniany "szmaragd" Laguny Esmeralda fot.Kaja

Gdy my brnęliśmy przez błoto na jacht, Andrzej załatwił odprawę i o 3 nad ranem wypłynęliśmy z Ushuaia. Po 6 godzinach dotarliśmy do Puerto Williams w śniegu, deszczu, z przebłyskami słońca ale przede wszystkim w doskonałych humorach. Szybkie formalności, szkolenie z obsługi Selmy i w towarzystwie stada delfinów, z prędkością niemal 8 pędzimy w stronę Cape Horn - jak to się mówi, najpierw robota, potem będą przyjemności :-)

Kasia